از احتیاط در مورد ویروس کرونا تا اختلالات اضطرابی و وسواسی

  • توسط تحریریه گیلی نو
  • اسفند 4, 1398
اختلالات اضطرابی یا نگرانی واقعی؟در این مقاله به بررسی روانشناسانه درباره تاثیر ویروس کرونا بر زندگی مان می پردازیم

اختصاصی گیلی‌نو/ محمدجواد زحمتکش* : در شرایط فعلی که اخبار مربوط به شیوع و مخاطرات ویروس کرونا در کشورمان فراگیر و باعث نگرانی طیف گسترده ای از جامعه شده است، شاید بد نباشد که این پدیده را از منظری متفاوت مورد بررسی قرار دهیم.

قطعاً رعایت اصول بهداشتی و همچنین واکنش جدی به هشدار های وزارت بهداشت درباره ویروس کرونا بسیار مهم و حیاتی است اما در این میان، مرز باریکی بین رفتار طبیعی و رفتار اضطرابی وجود دارد. بگذارید کمی دقیق تر به این موضوع نگاه کنیم، برای مثال اگر شما مدام احساس می کنید، دستتان آلوده به ویروس کرونا ست و افکار مروبط به این موضوع حتی پس از شستن دست هایتان با آب و صابون، دست از سرتان بر نمی دارد و یا بدون هیچ علامتی و یا با داشتن علائم بسیار ساده ای مانند آبریزش بینی و عطسه، به سرعت چنین برداشت می کنید که آلوده به ویروس کرونا شده اید در حالی که هیچکدام از پیشساز های مرتبط با ابتلا به این ویروس در مورد شما صدق نمی کند، مثلا نه به تازگی سابقه سفر خارجه داشته اید و نه با چنین افرادی در ارتباط بوده اید، خوب است که این مقاله را به دقت بخوانید.

بیایید بررسی کنیم چه افرادی ممکن است در این روز ها که بحث ویروس کرونا بسیار جدی است، بیشتر از دیگران اذیت شوند. افرادی با زمینه های «اختلالات وسواسی جبری و اختلالات مرتبط»، در رده ی اول قرار می گیرند. این افراد بدون اینکه موضوع وسواس در آن ها اهمیت تشخیصی و بالینی داشته باشد، بسته به نوع محتوای محیط اطراف (که در شرایط فعلی، ابتلا به ویروس کرونا، سوژه ی خوبیست) و با زیربنای اضطراب، درگیر یکی از انواع وسواس ها می شوند مانند وسواس های فکری، وسواس شستشو و …

حدود ده درصد از افراد جامعه در سطوح مختلف، درگیر این اختلال هستند و شیوع آن در میان زنان و مردان تقریباً برابر است.

دو نشانه ی اصلی در این افراد، عبارتند از :
  1. افکار، تمایلات یا تصورات راجعه و پایداری که در دوره ای از اختلال، به شکل مزاحم و ناخواسته تجربه شده و در اکثر افراد موجب اضطراب یا ناراحتی عمده می شود.
  2. فرد تلاش می کند این افکار، تمایلات یا تصورات را نادیده گرفته یا سرکوب کند یا با پرداختن به افکار یا فعالیت های دیگر (مثل انجام یک وسواس عملی)، خنثی سازد.

در صورت داشتن این نشانه ها و ماندگاری طولانی مدت آن ها و یا درگیری شما با آن ها روزانه بیش از یک ساعت، توصیه می شود که از یک متخصص سلامت روان مانند روانشناس یا روانپزشک کمک بگیرید.

از طرفی گاهی افراد ممکن است به طور خاص درگیر اختلالی به نام «خود بیمار انگاری» باشند. یکی از نشانه های این افراد همانطور که پیش تر نیز گفته شد، این است که در شرایطی که دچار یک بیماری طبی هستند، اضطراب آن ها خارج از تناسب با تشخیص واقعی است و تصور بدترین فرجام را بر اثر بیماری خود دارند. نرخ شیوع این اختلال چیزی حدود 4 الی 6 درصد از افراد جامعه است.

از جمله علائم این اختلال می توان به موارد زیر اشاره کرد :
  1. مشغولیت ذهنی با ابتلا به یک بیماری جدی.
  2. این در حالیست که علائم جسمی وجود ندارد یا بسیار خفیف است.
  3. در فرد، سطوح بالای اضطراب در مورد سلامتی وجود دارد.
  4. فرد، به اقدامات افراطی در مورد سلامتی خود می پردازد.
  5. مشغولیت ذهنی در مورد بیماری باید حداقل 6 ماه وجود داشته باشد، اما نوع بیماری عامل ترس بیمار در طول این مدت ممکن است تغییر کند.

در صورت وجود علائم فوق در شما، باز هم پیشنهاد می شود که از یک متخصص سلامت روان مانند روانشناس یا روانپزشک، کمک بگیرید.

به خاطر داشته باشید که رعایت بهداشت فردی به شکل اصولی و به دور از افراط های غیر طبیعی، ارتباطی به موارد فوق ندارد و همچنین سبب کمک به پیشگیری از ابتلا به ویروس کرونا و سیار بیماری ها خواهد شد.

یک اختلاف فاحش بین شرایط طبیعی و غیر طبیعی احتیاط در مورد ویروس کرونا، بروز اختلال در روند زندگی عادی فرد است. اگر شما محتاطانه رفتار می کنید و در عین حال نه مشغولیت فکری آنچنانی دارید و نه از زندگی روزانه ی خود بازمانده اید، هیچ مشکلی وجود ندارد و رفتار شما کاملاً طبیعی است.

*روانشناس بالینی

قبلی «
بعدی »

پاسخی بگذارید